/Ενδιάμεσος Έρωτας/

Η συνήθεια μου,

είναι να κυνηγώ

τα απαγορευμένα πάθη.

Τα αναζητούσα,

όσο εκείνα με απέφευγαν

με κάθε τρόπο.

Μπλέκω συνεχώς το μυαλό μου

και ολοένα ακούω φωνές

που με δύναμη μου λένε

να σταματήσω.

Έπειτα, ελπίζω.

Ελπίζω πάντα,

σε αυτούς τους ενδιάμεσους

και δίχως τέλος

έρωτες.

της Παναγιώτας Γιώτη

Μερικά λόγια για την ποιήτρια

Η Παναγιώτα Γιώτη ζει σε μια επαρχία, στα Ιωάννινα. Γεννήθηκε μια μέρα του Δεκέμβρη του έτους 2002. Ασχολείται με την αισθητική και τα τελευταία χρόνια, γράφει ποιήματα. Της αρέσει να γράφει σε όλες τις στιγμές της ζωής της, αλλά περισσότερο, όταν νιώθει λυπημένη. Όπως λέει «όταν νιώθεις έτσι, σίγουρα έχεις πολλά να πεις στο χαρτί». Ένα από τα πιο σημαντικά όνειρα της, είναι να μη πάψει ποτέ να ονειρεύεται.

Τα πνευματικά δικαιώματα της φωτογραφίας ανήκουν στη Google.

|Τηλεφώνημα|

Θα σου τηλεφωνώ πάντα

και με διάρκεια.

Θα σου τηλεφωνώ

για να ακούω την χροιά σου,

όταν η δική μου

θα έχει πια κουραστεί

να μιλά.

Θα σου τηλεφωνώ

για να σου λέω μονάχα ένα - γειά -

κι' όταν ο χρόνος μας τελειώνει

και η αναμονή χτυπά σα τρελή,

θα σου λέω αντίο.

Θα σου τηλεφωνώ για να ξέρεις

πως ζω.

Πάντα

και με διάρκεια.

της Παναγιώτας Γιώτη

Μερικά λόγια για την ποιήτρια

Η Παναγιώτα Γιώτη ζει σε μια επαρχία, στα Ιωάννινα. Γεννήθηκε μια μέρα του Δεκέμβρη του έτους 2002. Ασχολείται με την αισθητική και τα τελευταία χρόνια, γράφει ποιήματα. Της αρέσει να γράφει σε όλες τις στιγμές της ζωής της, αλλά περισσότερο, όταν νιώθει λυπημένη. Όπως λέει «όταν νιώθεις έτσι, σίγουρα έχεις πολλά να πεις στο χαρτί». Ένα από τα πιο σημαντικά όνειρα της, είναι να μη πάψει ποτέ να ονειρεύεται.

Τα πνευματικά δικαιώματα της φωτογραφίας ανήκουν στη Google.

|Μισές μέρες|

Κόβω τις μέρες μου, στη μέση.

Κι' έτσι ζω.

Οι ολόκληρες μέρες,

πάντοτε με έβρισκαν λυπημένη.

Μ' ενα αίσθημα έντονης ανάσας

στο τέλος της μέρας

και λόγια μισά.

Με την ελπίδα φυγής

και την ανάγκη

για μια νέα ζωή.

Ζω, μισές μέρες.

Με το γνωστό αίσθημα της λύπης.

Έπειτα, μελαγχολώ.

της Παναγιώτας Γιώτη

Μερικά λόγια για την ποιήτρια

Η Παναγιώτα Γιώτη ζει σε μια επαρχία, στα Ιωάννινα. Γεννήθηκε μια μέρα του Δεκέμβρη του έτους 2002. Ασχολείται με την αισθητική και τα τελευταία χρόνια, γράφει ποιήματα. Της αρέσει να γράφει σε όλες τις στιγμές της ζωής της, αλλά περισσότερο, όταν νιώθει λυπημένη. Όπως λέει «όταν νιώθεις έτσι, σίγουρα έχεις πολλά να πεις στο χαρτί». Ένα από τα πιο σημαντικά όνειρα της, είναι να μη πάψει ποτέ να ονειρεύεται.

Τα πνευματικά δικαιώματα της φωτογραφίας ανήκουν στη Google.

|Λάθος Ανθρωπος|

Ήταν ο πιο λάθος άνθρωπος.

Είχε εισβάλλει τόσο έντονα

στη ζωή μου,

με το πιο όμορφο ψέμα.

Ήταν ο άνθρωπος που στεκόταν

δίπλα μου σε κάθε λάθος στιγμή.

Κι' εγώ για πρώτη φορά,

ένιωθα μια ευτυχία

να ρέει αργά, σε όλο το άψυχο σώμα μου.

Ήταν για' μενα

η λάθος ευτυχία.

Όλος ο κόσμος, γεννημένος

ξανά απ' την αρχή.

Μα κάθε μέρα,

του έδινα όση αγάπη

είχα μέσα μου.

Ώσπου τελικά,

μ' έπνιξε.

Και μ' άφησε να συνεχίσω

μόνη

στην πιο σκοτεινή διαδρομή

της ζωής μου.

Ήταν ο λάθος άνθρωπος

-μου-

Κάθε λάθος στιγμή.

της Παναγιώτας Γιώτη

Μερικά λόγια για την ποιήτρια

Η Παναγιώτα Γιώτη ζει σε μια επαρχία, στα Ιωάννινα. Γεννήθηκε μια μέρα του Δεκέμβρη του έτους 2002. Ασχολείται με την αισθητική και τα τελευταία χρόνια, γράφει ποιήματα. Της αρέσει να γράφει σε όλες τις στιγμές της ζωής της, αλλά περισσότερο, όταν νιώθει λυπημένη. Όπως λέει «όταν νιώθεις έτσι, σίγουρα έχεις πολλά να πεις στο χαρτί». Ένα από τα πιο σημαντικά όνειρα της, είναι να μη πάψει ποτέ να ονειρεύεται.

Τα πνευματικά δικαιώματα της φωτογραφίας ανήκουν στη Google.

Στα Κρυφά

Κρυφά να φύγεις.

Να μην ακούω πια τα βήματα σου.

Μόνο την έξω πόρτα

κι' ενα τελευταίο αντίο.

Φύγε

και θα κλείσω εγώ το φως

του έρωτα μας.

Τότε να ξέρεις,

πως θα κοιμάμαι ήσυχη.

Κι' αν ξαγρυπνώ,

είναι που με τρομάζει

αυτή η μοναξιά μου.

Κρυφά να φύγεις

και να είσαι πάντοτε κατειλημμένος.

Για να μη σε ψάξω ποτέ ξανά.

Φύγε

κι' εγώ σου υπόσχομαι

πως θα σε κοιτάζω, κρυφά.

της Παναγιώτας Γιώτη

Μερικά λόγια για την ποιήτρια

Η Παναγιώτα Γιώτη ζει σε μια επαρχία, στα Ιωάννινα. Γεννήθηκε μια μέρα του Δεκέμβρη του έτους 2002. Ασχολείται με την αισθητική και τα τελευταία χρόνια, γράφει ποιήματα. Της αρέσει να γράφει σε όλες τις στιγμές της ζωής της, αλλά περισσότερο, όταν νιώθει λυπημένη. Όπως λέει «όταν νιώθεις έτσι, σίγουρα έχεις πολλά να πεις στο χαρτί». Ένα από τα πιο σημαντικά όνειρα της, είναι να μη πάψει ποτέ να ονειρεύεται.

Τα δικαιώματα της φωτογραφίας ανήκουν στη Google.

Άτιτλο

  Τόνια Π.

Λίγα λόγια για την ποιήτρια

Η Αντωνία Παναγοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 2003. Η ενασχόληση της με την ποιητική συγγραφή ξεκίνησε σε ηλικία μόλις 13 ετών και εκτός από τη ποίηση, ασχολείται και με άλλες, ανομοιογενείς δραστηριότητες. Ο τρόπος γραφής της εκπνέει τη μορφή άσματος και διακρίνεται για την ποικίλα μορφή εκφραστικών μέσων, γεγονός που την καθιστά ξεχωριστή. Σήμερα, για την διατριβή της στην λογοτεχνική θεωρία και πρακτική, ασχολείται με την συγγραφή ενός παιδικού παραμυθιού σε συνεργασία με εκδοτικό οίκο, ενώ ταυτόχρονα ευελπιστεί και για άλλες τέτοιες ευκαιρίες στην ζωή της. Ένα από τα μηνύματα που θέλει να εμφυσήσει σε νεότερους συγγραφείς, και μη, μέσα από τις εκ περιτροπής ενσαρκώσεις των συναισθημάτων στα κείμενα της, είναι να ζούμε με αυτάρκεια και να μην φοβόμαστε να αισθανθούμε τον πόνο.

Τα δικαιώματα της φωτογραφίας ανήκουν στην ποιήτρια.

|Κοίτα με|

Τώρα,

κοίτα με,

να γδύνω

το μυαλό μου.

Κοίτα με,

γιατί τώρα,

σε ξεχνώ.

Αφαιρώ από πάνω μου υποσχέσεις

και λόγια μισά.

Και χρειάζομαι

μονάχα να με κοιτάξεις

προσεκτικά.

Πετώ τα άχρηστα

και βλέπω τον κόσμο

απ' την αρχή

Πρωτού με ντύσω,

κοίταξέ με καλά.

Τώρα είναι η στιγμή.

Γιατί τώρα,

σε ξεχνώ.

της Παναγιώτας Γιώτη

Μερικά λόγια για την ποιήτρια

Η Παναγιώτα Γιώτη ζει σε μια επαρχία, στα Ιωάννινα. Γεννήθηκε μια μέρα του Δεκέμβρη του έτους 2002. Ασχολείται με την αισθητική και τα τελευταία χρόνια, γράφει ποιήματα. Της αρέσει να γράφει σε όλες τις στιγμές της ζωής της, αλλά περισσότερο, όταν νιώθει λυπημένη. Όπως λέει «όταν νιώθεις έτσι, σίγουρα έχεις πολλά να πεις στο χαρτί». Ένα από τα πιο σημαντικά όνειρα της, είναι να μη πάψει ποτέ να ονειρεύεται.

Τα δικαιώματα της φωτογραφίας ανήκουν στη Google.

Ασυμφωνία

Η έμπνευσή μου για το ποίημα

Γράφω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κλισέ, το ξέρω μα είναι αλήθεια. Όχι δεν έγραφα ποίηση από μικρή ούτε έχω κάτι εκδόσιμο από την “ποιητική συλλογή” της πρώιμης εφηβείας μου. Μα οι λέξεις πάντοτε με μάγευαν. Ακόμα και πριν μάθω να γράφω, οι λέξεις έπαιζαν στο μυαλό μου. Τους έδινα σχήμα, χρώμα και πνοή. Κι ας μην ήξερα πως μοιάζουν! Στο κεφάλι μου χόρευαν διαρκώς, έφτιαχναν ιστορίες από άλλους κόσμους, μου έκαναν παρέα στις μοναχικές στιγμές μου.

Καμιά φορά όμως οι λέξεις μου παίζουν ύπουλα παιχνίδια. Μου κρύβονται σαν πεισματάρικα παιδιά και εκεί που είμαι πάνω σε οίστρο έμπνευσης, εκεί ξεγλιστρούν απ’το μυαλό μου. Την Ασυμφωνία την έγραψα μια φορά που με είχαν εκνευρίσει πολύ με τα τερτίπια τους.

Άλλες τις σκεφτόμουν μα δεν χρησίμευαν για το ποίημά που ήθελα να χτίσω και άλλες καθόλου δεν με επισκέπτονταν. Αυτή λοιπόν είναι μια προσπάθεια να τους υψώσω το ανάστημά μου και να τους δείξω πως πολύ με θυμώνουν κάποιες φορές.

Όπως καταλάβατε λοιπόν, οι λέξεις για εμένα είναι ζωντανές, η κάθε μια έχει δικό της χαρακτήρα. Είναι το κέλυφος των συναισθημάτων και των σκέψεών μου, τα βάζουν σε σειρά.

Συχνά

θλίβομαι για λέξεις

που μείναν αχρησιμοποίητες.

Πέρασαν απ’του μυαλού το σπίτι,

επισκέπτες της μιας νύχτας.

Ήρθαν για τσάι και συμπάθεια

μα συμπάθεια μεταξύ μας καμία.

 

Σα μαλωμένες

χωρίζουμε, δικά μου

και δικά σου.

 

Δικά σου

ειν’ τα σύμφωνα

που συμφωνία δεν κάνουν

αραδιασμένα σε χαρτί,

κενά νοήματος.

 

Τα φωνήεντα για εμένα άστα

Που θέλω δυνατά να ηχούν οι λέξεις.

 

Χαρούμενοι ήχοι

πάνω σε λευκό λιβάδι.

της Κατερίνας Νικολάου

Σύντομο Βιογραφικό της Συγγραφέως

Η Κατερίνα Νικολάου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος του τμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Η ποίηση είναι η κινητήριος δύναμή της, γράφει για την σωτηρία της ψυχής της. Η έμπνευση την βρίσκει στις πιο πεζές στιγμές και τις χρωματίζει με στίχους πολύχρωμους. Είναι ιδρύτρια του λογοτεχνικού ιστολογίου Write my Mind. Αγαπημένοι της ποιητές ο Τίτος Πατρίκιος, η Sylvia Plath, ο Seamus Heaney και η Maya Angelou.

Τα δικαιώματα της φωτογραφίας ανήκουν στην ιστοσελίδα: https://cutt.ly/mjPY3Ae

 

Θέαμα Τρελό

Όλα για λίγο.

Να εισπνέω τον ίδιο φόβο,

κάθε στιγμή

που χάνω το κορμί μου

σε ένα παγκάκι ενός πεζόδρομου.

Όλα μέσα μου,

κρατάνε μονάχα λίγο.

Δέρμα ανοιχτό,

για να χωράνε

όλες οι λύπες

και όλοι οι άντρες

που με βλέπουν

σα μια πρόκληση.

Όμως μετά τον καφέ μου,

φεύγω.

Όπως έκαναν όλοι αυτοί

που έμπαιναν με μανία στη ζωή μου.

Σα να μην ήμουν ποτέ

– εγώ –

αυτή που τη πρωταγωνιστούσα.

Θέαμα τρελό.

Να με κοιτάζω για λίγο,

κι' ύστερα ο πανικός

να με κυριεύει.

Να περνάνε τα χρόνια

και ‘γω να μένω εδώ.

Όλα αυτά μέσα μου,

κρατάνε μονάχα λίγο.

της Παναγιώτας Γιώτη

Η Παναγιώτα Γιώτη ζει σε μια επαρχία, στα Ιωάννινα. Γεννήθηκε μια μέρα του Δεκέμβρη του έτους 2002. Ασχολείται με την αισθητική και τα τελευταία χρόνια, γράφει ποιήματα. Της αρέσει να γράφει σε όλες τις στιγμές της ζωής της, αλλά περισσότερο, όταν νιώθει λυπημένη. Όπως λέει «όταν νιώθεις έτσι, σίγουρα έχεις πολλά να πεις στο χαρτί». Ένα από τα πιο σημαντικά όνειρα της, είναι να μη πάψει ποτέ να ονειρεύεται.

Τα δικαιώματα της φωτογραφίας ανήκουν στη Google.

 

Άχρωμη ζωή

Σαν βασανισμένη καρδιά

σε κρεβάτι δίχως συντροφιά

είδα τ' όνειρο αυτό

Κάποια σκοτεινή, ανίκητη

στο μονοπάτι του αγνώστου δύναμη

Αφημένος της μοίρας στο σκοπό

Καρδιά δίχως γιατρειά

Στου χρόνου αιφνίδια βιασύνη

Συναίσθημα ατέρμονο στη ψυχή

Στα χέρια βαριά η ευθύνη

Ατμόσφαιρα αμήχανη

και στερεύει του έρωτος μου το μελάνι

Σκέψεις, συναισθήματα

σαν ηλεκτρισμός, θα 'λεγες, στην ατμόσφαιρα

Αγάπη συναίσθημα υπέρτατο

Οράματα θλιβερά

Ανολοκλήρωτα ποιήματα

Τα φιλιά σου πάθος βαθύτατο

Για ποιον απροσδόκητο έρωτα

Για ποιες  άτολμες στιγμές

η καρδιά χτυπά άφοβα

για λίγες φευγαλέες ματιές

μέσα σ' άχρωμες σιωπές. 

Κωνσταντίνος Ν. Μαντζίκος

Εκπαιδευτικός ΠΕ 61-Συγγραφέας

Τα δικαιώματα της φωτογραφίας ανήκουν στη Google

Ηδυπάθεια

Σε κοιτώ με κοιτάς σαν την πρώτη φορά
Σαν μπουμπούκι  αγριολούλουδου το κορμί σου
Ανοίγεσαι διάπλατα,
αδιαφορώντας για τα πάντα
Βροχή τα φιλιά
Ευωδιάζουν γιασεμί, το 'ξερες;
Γεύση ορχιδέας η ύπαρξη σου
Καθώς τελειώνω πέφτει ένα δάκρυ σου
Αδειάζουν μακριά σου οι μέρες...
σ' αγαπώ... είχες πει
και φώτισε κάθε γωνιά της ζωής μου
τόσο που το χάος μπήκε σε τάξη εντός μου.

Κωνσταντίνος Ν. Μαντζίκος

Εκπαιδευτικός ΠΕ 61-Συγγραφέας

Τα δικαιώματα της φωτογραφίας ανήκουν στη Google. 

Πιόνια του Έρωτα

Άπειρες ευκαιρίες δώσαμε,

άπειρα αντικλείδια μοιράσαμε,

 τις ίδιες πόρτες γι’ ακόμα μια φορά ν’

ανοίξουμε.

Πόρτες που στον εαυτό μας

υποσχόμασταν ότι οριστικά θα

κλείναμε

αλλά να που εμπρός τους

βρεθήκαμε ξανά.

Καινούργιες

διεξόδους ψάχναμε και καινούργιες

λεωφόρους να διασχίσουμε.

Ίδιες κατευθύνσεις αναζητούσαμε

βλέπεις

αλλά σε διαφορετικούς δρόμους.

Ίδιους προορισμούς

χαράζαμε στους χάρτες μας

 και όνειρα παραμυθένια κάναμε.

Πιστεύαμε πως

όλα ήταν καλοσχεδιασμένα

 αλλά

ξεχάσαμε μια βασική λεπτομέρεια να

ορίσουμε: τη διαδρομή.

Δεν έφτανε να

βρούμε τον προορισμό

αλλά έπρεπε να

δούμε και τη διαδρομή,

να σχηματίσουμε με την άκρη των

δαχτύλων μας δρόμους,

θάλασσες,

ερήμους που θα διασχίζαμε πιασμένοι

χέρι-χέρι

με σύμμαχο την αγάπη που

νομίζαμε ότι είχαμε βαθιά ριζωμένη

στα έγκατα της ψυχής μας.

Βασική λεπτομέρεια

που κανένας από τους

δυο μας δεν θέλησε να δει.

Λεπτομέρεια

που θα καθόριζε τα

εμπόδια που θα υψώνονταν εμπρός μας,

τα σκληροτράχηλα μονοπάτια που

θα διαβαίναμε,

τ' αγκάθια που με

δύναμη θα βγάζαμε απ’ την καρδιά ο

ένας του άλλου,

τις ανοιχτές πληγές

που θα γιατρεύαμε μόνο με μια

αγκαλιά.

Αγκαλιά!

Πόσες μοιράσαμε άραγε;

Πόσες απ’ αυτές νιώσαμε;

Πόσες απ’ αυτές μας έφεραν

πραγματικά κοντά;

Άπιαστο όνειρο οι ζωές μας,

αγώνα κάνουμε να τις

φέρουμε κοντά.

Άραγε θ’ αντέξουμε

ή

τα κύματα θα μας ξεβράσουν σ’ άλλες ακτές;

Κανείς δεν ξέρει την απάντηση,

δεν χαράξαμε βλέπεις τη διαδρομή μας.

Ξέρεις τι κάναμε;

Ταμπέλες στο δρόμο ψάχναμε τον

δρόμο για να βρούμε,

έτοιμες και χιλιογραμμένες συνταγές αγάπης

γυρεύαμε  

μήπως και καταφέρουμε να

σώσουμε ό,τι μπορούμε,

σε βιβλία

ψάχναμε της αγάπης την απάντηση να

βρούμε,

 μα οι προσπάθειές μας

πέφτανε στο κενό.

Στο σκάκι της αγάπης μονάχοι μας μείναμε

κι ακόμα δύο τρία μικρά πιόνια.

Κοιτάζεις με

περιέργεια τα μικρά πιόνια,

κάτι σου θυμίζουν.

Είναι τα όνειρά μας,

οι προσδοκίες μας,

οι αναμνήσεις μας.

Νομίζαμε ότι ήμασταν συμπαίκτες σ’

ετούτη την παρτίδα.

Νόμιζα ότι ήμουν για

'σένα το πιόνι της λευκής βασίλισσας

 κι εσύ ο λευκός βασιλιάς

αλλά

αποδείχτηκε ότι ήμασταν δύο πολύ

ικανοί αντίπαλοι με δεξιότητες

καταστροφής.

Οι δυο μας μείναμε στο τέλος,

εμείς και οι χαμένες μας ελπίδες,

τα χαμένα σχέδια που μαζί κάναμε,

οι χαμένες ευκαιρίες μας.

Βλέπεις;

Στεκόμαστε απέναντι ο ένας

απ’ τον άλλον και τρόπους διαφυγής ψάχνουμε.

Δεν είσαι δίπλα μου

και δεν είμαι δίπλα σου.

Νικητής είναι αυτός

που θα γκρεμίσει τις ασπίδες

προστασίας του άλλου,

 αυτός που θα

γκρεμίσει τα όνειρα του άλλου,

 αυτός

που η ματιά του θα ‘ναι πιο κοφτερή

από την λεπίδα.

Αντέχεις;

 Ηττημένος αυτός που θα πει τη λέξη «Σ’ αγαπώ».

Μην φοβηθείς,

πάρε μου όλα τα πιόνια,

δεν έχω να χάσω κάτι.

Πάρε όσα

κάστρα,

 άλογα

και βασιλιάδες θέλεις.

Κι αν δεν σ’ αρέσει αυτή η παρτίδα

κι αυτό το παιχνίδι έχω να σου προτείνω

ένα άλλο, καλύτερο,

 που σου ταιριάζει,

το κρυφτό!

Ήξερες να κρύβεσαι

και να ελίσσεσαι με μεγάλη δεξιοτεχνία,

ήσουν πολύ καλός σ’ αυτό.

Δεν φοβάμαι να χάσω από 'σένα,

Κατάματα σε κοιτάζω και χαμογελάω.

Ξέρεις γιατί;

Γιατί όσες φορές και να πέσω

από 'σένα θα γελάω και με περισσότερη

δύναμη θα σηκώνομαι.

Περιμένω μ’ απόθεμα χαράς

τη στιγμή που θα φυσήξω και θα πέσεις.

Ξέρεις γιατί;

Γιατί με την πρώτη φορά που θα πέσεις

δεν θα συνεχίσεις,

αυτή είναι και η

διαφορά μας.

Ρουά Ματ!

Μ.Μ.

Εκπαιδευτικός

Τα δικαιώματα της φωτογραφίας ανήκουν στη Google